Lotte Engelhart
Home
Het verhaal
Handjes en Voetjes
Foto's
Sterretjesveld
Verlanglijstje
Plaatjes
Gastenboek (419)
Contact
giraf
Bezoeker: 283873
 

Maandag 19 december 2005.

Om 9.00 uur hebben we de afdeling verloskunde van het ziekenhuis gebeld omdat Marièlle zich al een paar dagen niet lekker voelde en we ons toch wel echt zorgen ging maken. Marièlle was namelijk in de afgelopen dagen veel vocht gaan vasthouden (opgezwollen handen en voeten/benen). Om 10 over 9 kregen we de telefoniste van de afdeling aan de lijn. Het spreekuur zat die hele dag vol maar om half 2, in de lunchpauze, konden ze wel een plekje maken bij Annemarie, een verloskundige die we al eens eerder hadden gezien.

Annemarie heeft de bloeddruk gemeten (die bleek veel te hoog, onderdruk ca 105) en inderdaad geconstateerd dat Marièlle na de controle van woensdag de 14e ervoor circa 8 kilo’s was aangekomen. Na overleg met dr. Scherjon wordt besloten dat Marièlle voor observatie opgenomen wordt op de afdeling verloskunde. Voor we naar boven naar de opname gingen nog even snel bloed laten prikken en urine-onderzoek. De uitslag van het bloedprikken duurt even, uit het urine-onderzoek bleek meteen een te hoge concentratie eiwitten (+3).

Rond half 3 zaten we op de afdeling verloskunde. Omdat ze daar uiteindelijk niet meer deden dan een keer de bloeddruk meten is Niek naar huis gegaan om spulletjes voor Marièlle te halen, we waren immers niet bedacht op een ziekenhuisopname toen we ’s middags naar het ziekenhuis gingen.

Rond kwart over 8 was Niek weer terug, lag Marièlle inmiddels op zaal met een andere vrouw en kwam de verpleging met het doppler apparaat om de harttonen van onze Frummel te beluisteren. Hoe zij ook probeerde, het bleef stil. Gek genoeg maakte Marièlle zich op dat moment nog niet eens zo heel veel zorgen. Er werd een mobiel echo-apparaat bij gehaald maar ook dat gaf niet het beeld wat we zochten. Waarschijnlijk hadden de arts en verpleging toen al een vermoeden van het slechte nieuws, tot Marièlle drong het nog niet echt door. We zijn toen naar een echo-kamer met meer geavanceerde apparatuur geleid, daar bleek vrij snel dat het hartje van onze frummel niet meer klopte. Wat er dan gebeurt is niet te beschrijven. We voelden ons verslagen, compleet verslagen.

We hoefden niet meer terug naar zaal, maar konden (gelukkig) naar het eenpersoonskamertje, hetzelfde kamertje waar we de halve middag had zitten wachten. De arts heeft er nog uitleg gegeven van wat ons nu te wachten staat maar drong nauwelijks tot ons door.

Samen hebben we nog een tijd zitten praten, huilen, nadenken en uiteindelijk is Niek naar huis gegaan met de belofte dat hij er de volgende ochtend heel vroeg weer zou zijn. Marièlle kreeg een portie slaapmedicatie en heeft daarop uiteindelijk 3 kwartier geslapen om vervolgens weer klaarwakker te liggen en te gaan malen. De arts die de dood van onze frummel had geconstateerd is ’s nachts verschillende malen nog even langs geweest en ook werd Marièlle streng in de gaten gehouden qua bloeddruk. Op dat moment leek het allemaal overdreven, nutteloos, maar we realiseerden ons dan ook totaal niet hoe ziek Marièlle eigenijk was. Later die nacht kreeg Marièlle een tweede dosis slaappillen en hierop heeft ze nog een uuf of anderhalf geslapen, de rest van de nacht heeft ze wakker gelegen, gedacht, gehuild, boos geweest etc.

Niek is die avond naar huis gegaan en heeft allerlei lastige telefoontjes gepleegd en mailtjes verstuurd. Uiteindelijk is hij om 1.30 naar bed gegaan, met een nodige dosis slaapmiddelen achter zijn kiezen. Om 6.00 zou de wekker aflopen en hij had beloofd op tijd terug te zijn in het ziekenhuis.

Dinsdag 20 december 2005.

De volgende ochtend om half 8 was Niek er weer. Hij was met de auto naar het LUMC gereden. Marièlle voelde me toen al behoorlijk ziek, het ontbijt ging er amper in en ze had ontzettende hoofdpijn. Ze kon ook beslist niet meer helder nadenken maar dacht dat dat van het verdriet kwam. Inmiddels had ze ook een infuus met magnesium-sulfaat (MgSO4), dit moest voorkomen dat de pre-eclampsie om zou slaan in eclampsie, dan krijg je namelijk stuipen, vergelijkbaar met epileptische insulten die in sommige gevallen hersenletsel opleveren maar zelfs dodelijk kunnen zijn.

In de loop van de ochtend zijn we van het eenpersoonskamertje naar de verloskamer gebracht omdat de bevalling ingeleid zou worden. Een keizersnede of operatie was geen optie en zelfs riskant: door de hoge bloeddruk zouden eventuele bloedingen moeilijk te stoppen zijn. Marièlle was op dat moment steeds zieker aan het worden. Ze kon de gehele dag al geen licht meer verdragen dus de gordijnen moesten potdicht en ook de lampen moesten zoveel mogelijk uit, er brandde uiteindelijk nog slechts een nachtlampje.

Marièlle heeft de hele ochtend plat op bed gelegen, ogen dicht en vreselijk beroerd. Ze weet dat er mensen langs zijn geweest, haar ouders, het maatschappelijk werk, artsen, verpleegkundigen, maar ze kan zich hoegenaamd niets van die gesprekken herinneren. Het enige wat ze zich kan herinneren is dat we met het maatschappelijk werk hebben gesproken over de uitvaart van frummel en dat we samen hebben gesproken over hoe we ons kindje zullen gaan noemen.

Om 12.00 uur, 16.00 uur en 20.00 uur kwam de arts medicatie inbrengen om de bevalling op te wekken. In de eerste 10 uur hadden we niet het idee dat die medicatie iets opleverde. De arts schijnt wel een keer gezegd te hebben dat Marièlle iets ontsluiting had (dat was om 20 uur) maar ook daar herinnert Marièlle zich niets meer van. Ze was alleen maar ziek en haar hoofd explodeerde bijna. Op een gegeven moment maakt het haar niet meer uit wat ze met haar deden, ze was zo ver van de wereld dat ze alles maar over me heen liet gaan en niet meer kon luisteren naar wat ze vroegen. Ze herinnert zich vaag dat er een hele tijd is getracht door een arts en een verpleegkundige om een enorme hoeveelheid buisjes bloed af te nemen, dit wilde eigenlijk niet zo goed lukken omdat de bloedstroom steeds stopte. Marièlle liet alles over zich heen komen.

Later die dag kreeg Marièlle koorts. Omdat ze al een aantal paracetamol geslikt had tegen de steeds erger wordende hoofdpijn, is er meteen een infuus antibiotica aangesloten. Ondanks de paracetemol, dat ook als koortsverlager werkt, had Marièlle tegen de 40 graden. Een aantal uren later is de koorts gezakt.

Om 23.00 uur, Niek had inmiddels ook een bed gekregen en probeerde wat rust te krijgen, kreeg Marièlle opeens erge rugpijn. Eerst dachten we dat het aan het bed lag en probeerde Marièlle door wat heen en weer te draaien de pijn weg te krijgen. Dit lukte niet. Nadat we het een half uurtje zo heb gelaten had ze zoveel pijn dat ze niet meer wist waar ik het moest zoeken en heeft Marièlle de verpleging gebeld. We wisten dat er om 24.00 uur weer een arts zou komen maar dat kon ze echt niet meer volhouden, de pijn sneed echt in haar rug.

De verpleegkundige heeft hotpacks voor Marièlle geregeld in de hoop dat die pijn zouden verzachten maar dat hielp welgeteld een paar minuten, de pijn was zo heftig dat de hotpacks onvoldoende verlichting boden. Langzaam aan begon bij ons het besef te komen dat de pijnen eigenlijk weeen waren en dat de bevalling dus langzaamaan op gang aan het komen was.

Uiteindelijk is de arts gebeld maar die was ergens anders bezig dus het duurde nog even voor zij kwam. Zij heeft toen gelijk anesthesie gebeld. Na een kwartier of zo kwam eerst Kelly, de medewerkster van anesthesie die de voorbereidingen zou treffen, bloeddruk meter omdoen, vingerknijpertje voor hartslag en zuurstof en over slangetjes. Marièlle heeft het allemaal laten gebeuren, al weet ze nu niet meer hoe want de weeën gingen onverminderd door. Waar rond 23.00 de rugpijn (die dus van de weeën bleek te komen) nog wel eens een paar seconden zakten was het inmiddels al meer dan een uur constante weeën. Ze werd er paniekerig van in haar hoofd, het ging allemaal zo langzaam en ze was aan het eind van haar Latijn.

Vervolgens kwam de anesthesist zelf en zij begon eerst te zeuren over haar vermeende pleisterallergie. Zowel Marièlle als Niek werden daar heel boos om, Marièlle lag daar half dood te gaan van de pijnen zij begon over iets waar Marièlle niet eens last van heeft. Gelukkig ging ze snel over tot actie. Marièlle moest op de rand van het bed gaan zitten, voeten op een opstapje en voorover buigen. De anesthesiste ging met een stift de plek aangeven waar ze moest prikken en gaf aan dat ze tussen twee weeën de prik zou zetten. Het enige wat Marièlle kon denken was hoe? Er was namelijk helemaal geen moment tussen twee weeën, ze had 1 grote lange wee, die ondertussen al meer dan anderhalf uur aan de gang was.

Op het moment dat zij de naald al in de aanslag had sprong de band van de automatische bloeddrukmeter los en moest ze even wachten. De band werd weer omgedaan en toen voelde Marièlle opeens iets komen, ze wist niet of het de baby was of iets anders maar heeft wel geroepen dat er iets komt. Dus weer ging de naald er niet in en werd de arts en verpleegkundige geroepen. Die waren, nadat de anesthesie was gekomen, weer naar een andere klus gegaan.

Niek en Kelly hebben ondertussen getracht de draadjes die overal op het lichaam van Marièlle zaten zoveel mogelijk los te maken zodat ze kon gaan liggen. Zodra Marièlle op haar rug op de tafel lag, is de baby geboren, meteen.

Wat er dan met je gebeurt is niet te beschrijven. Het besef dat de droom echt over is sloeg bij ons toen heel hard toe. Marièlle was niet meer zwanger, nu was onze droom echt voorbij.

Woensdag 21 december 2005.

Op het moment dat ons kleine meisje werd geboren was het inmiddels 21 december 2005, ongeveer 01.20 uur. In de eerste instantie bleef Marièlle op haar rug liggen, uitgeput, huilend, samen met Niek die naast haar zat. Esther en Annemiek, de arts en de verpleegkundige, zaten bij Lotte en begonnen tegen ons te praten. Lotte hadden we op dat moment nog niet gezien omdat ze heel dicht tegen Marièlle aanlag en ze niet over haar buik en het myoom heen kon kijken.

Esther vertelde dat de baby in de vliezen was geboren, zoals ze ook in de baarmoeder zat. Het enige dat Marièlle zich kan herinneren van dat moment is dat ze zich heeft afgevraagd of het een jongen of een meisje was maar dat kon ze zolang de baby in het vlies zat nog niet zien. Zij heeft Lotte voorzichtig uit het vlies gehaald en afgenaveld, toen kon Marièlle haar ook zien. Waar we heel bang voor waren geweest (dat het er eng uit zou zien) bleek het een heel lief mooi mini-mensje te zien, alleen zoooo stil.

Het was heel dubbel, waarom moest zo’n mooi meisje nou dood zijn? Waarom is zij niet gewoon een baby van 7 pond of zo geworden en dan levend geboren.

Nadat de arts Lotte op de buik van Marièlle heeft gelegd hebben we een hele tijd naar haar gekeken, over haar gepraat, haar gevoeld, aangeraakt.

Omdat de placenta nog geboren moest worden en het er niet op leek dat dat zonder hulp zou gaan gebeuren kreeg Marièlle in het infuus medicijnen om krampen op te wekken. Deze werkten gelukkig vrij snel en de placenta kwam er in één keer uit. Een operatie om de placenta te verwijderen bleef ons gelukkig bespaard.

Ondertussen had Marièlle haar ouders gebeld, die zouden de volgende ochtend naar het ziekenhuis komen, maar zijn uiteindelijk toch maar meteen in de auto gestapt en midden in de nacht naar Leiden gereden. Niek had ondertussen zijn broer gebeld, en getracht zijn moeder te bereiken, maar daar werd niet opgenomen. Annemiek, de verpleegkundige heeft voet- en hand-afdrukjes van Lotte gemaakt en ook de nodige foto’s en ook heeft ze voor haar een soort nestje in een babybedje gemaakt zodat we Lotte nog even bij ons konden houden. Gelukkig had Niek van huis Punkie, het knuffelgirafje dat Marièlle in 2004 van hem kreeg toen naar het ziekenhuis meegenomen, die mocht bij Lotte in het bedje.

Na een hele tijd met de ouders van Marièlle te hebben zitten praten was het tijd om te proberen te gaan slapen. Marièlle kreeg weer de nodige slaapmedicatie en net op het moment dat we leken weg te doezelen werden we gewekt door de verpleging (Niek had ook een bed op de verloskamer): ze hadden de kamer nodig dus we moesten verhuizen, terug naar het éénpersoonskamertje op de kraamafdeling.

Inmiddels was het rond 7.00 in de ochtend, geslapen hebben we die dag niet meer.

Die ochtend is ook Niek’s mam met de trein vanuit Brabant gekomen om Lotte te zien en rond een uur of 12 kwam ook Marièlle haar zus Natalie om Lotte te zien. Verder weet Marièlle niet zoveel van die ochtend, ze was moe, verdrietig, had hoofdpijn en voelde zich zo gammel. Er zijn diverse artsen langsgeweest, waaronder onze ivf-arts Sandra Dieben, de rest is vaag.

Omdat wij besloten hadden toestemming te geven voor obductie, in de hoop dat de doodsoorzaak kan worden vastgesteld en bij een eventuele volgende zwangerschap misschien preventieve maatregelen genomen konden worden, moesten we die middag afscheid van Lotte nemen. Dit was het moeilijkste moment in ons leven en dat moment zullen we nooit meer kwijt raken. Het is net of je zelf een beetje sterft. Het is ook zo onwerkelijk om met zijn tweetjes op de rand van het bed te zitten en je dochter voor het allerlaatst te zien, het is niet te beschrijven hoeveel pijn dat doet.

Later die middag is Jeroen, de broer van Niek nog even langsgeweest.

Omdat het met Marièlle lichamelijk gezien een stuk beter ging nu de baby en placenta uit haar lijf waren zijn die middag ook de infusen afgesloten. Omdat ze nog wel erg opgezwollen was en opnieuw een infuus aanleggen dus niet makkelijk zou gaan is het infuusbuisje wel blijven zitten en afgedopt. Mocht een nieuw infuus nodig zijn dan kon dat zo weer aangesloten worden.

Rond 16.00 uur die middag waren we allebei allebei zo uitgeput dat Niek naar huis is gegaan om nog wat mensen op de hoogte te brengen en de ivf-weblog te updaten en vervolgens te proberen te gaan slapen. Marièlle is rond 16.30 van pure uitputting in slaap gevallen en werd pas in de nacht weer wakker. Die avond en nacht heeft ze veel wakker gelegen, gelukkig kwam de verpleging en artsen vaak even langs om een praatje te maken en te kijken hoe het ging.

Donderdag 22 december 2005.

Deze ochtend werd Marièlle weer ziek wakker. Weer die knallende hoofdpijn en veel last van het licht. Omdat haar bloeddruk ook weer hoger werd is ze meteen weer aangesloten op een infuus met magnesium sulfaat. Van de rest van de dag herinnert ze zich niet zo heel veel, behalve dan dat Ton ’s avonds de hele avond bij ons op bezoek is geweest en dat we ’s middags uitgebreid met het maatschappelijk werk hebben gesproken. Van haar hadden we ook een boek met mogelijke kaartjes om de geboorte en het overlijden van Lotte aan te kondigen te leen, dat boek hebben we die middag vaak ingekeken. Enerzijds om ideetjes op te doen voor ons eigen kaartje, anderzijds om ons maar in te prenten dat wij niet de enige op de wereld zijn die dit verdriet overkomen is.

Vrijdag 23 december 2005.

De arts was al vroeg op de kamer en Marièlle had aangegeven dat het infuus ontzettend zeer deed omdat het wel leek of haar aderen nu aan het ontsteken waren, iets wat de verpleging de avond ervoor ook al vermoedde. Omdat de bloeddruk op zich acceptabel was en ze geen koorts meer had heeft de arts het infuus direct afgezet en heeft de verpleegkundige het infuusbuisje verwijderd, wat een opluchting!

Er zou naar toe gewerkt worden dat Marièlle zaterdag naar huis mocht, mits ze niet weer ziek werd, goed kon staan en lopen en haar bloeddruk acceptabel bleef. Omdat ze niet meer aan het infuus zat mocht ze ook voor het eerst weer douchen. Ze had zich heilig voorgenomen om dat zonder hulp te gaan doen, zodat ze konden zien dat ze echt wel naar huis kon want ze wilde er zo graag weg uit dat kleine hokje, ze wilde zo graag thuis zijn bij Niek.

Rond een uur of 12 vonden ze dat het magnesium sulfaat voldoende weg moest zijn om te kunnen douchen (van dat spul word je namelijk wat suf en draaierig). Van het douchen werd ze doodmoe maar ze knapte er wel enorm van op. Ze had het idee dat ik wel uren onder die douche op het stoeltje wilde blijven zitten. Afdrogen en aankleden bleek toch vermoeiender dan was ingeschat maar het lukte wel.

Na het douchen vond de verpleegkundige dat Marièlle misschien wel die avond al naar huis mocht, ze zouden het overleggen met de arts. Inmiddels arriveerde Niek en hebben we met de laptop die hij mee had genomen zitten werken aan het ontwerp voor het kaartje van Lotte. Marièlle had ondertussen haar ouders gebeld of zij zo lief wilden zijn om onze koelkast te vullen, Kerst stond voor de deur, alle winkels dicht en we hadden niets te eten in huis. Zij zouden dat regelen, en ook een klein kerstboompje.

Uiteindelijk mochten we rond een uur of zes, half zeven naar huis.

De vader van Marièlle kwam ons ophalen. De autorit naar huis viel vreselijk tegen, leek ze (leken we) bij vertrek uit het ziekenhuis opeens een hele Piet, zo’n autoritje van een half uurtje hakte er behoorlijk in. En hoewel het ons pijn deed om in een leeg huis thuis te komen, zonder zwanger te zijn en zonder kindje waren we 'blij' weer thuis te zijn. Weliswaar weg uit de beschermde omgeving van het ziekenhuis maar wel weer op onze eigen plek.